یادداشتهای یک مسعود

نمی خواهم شمع باشم دختران فوتم کنند

می خواهم بنگ باشم لوطیان دودم کنند

دیدار شما آرزوی ماست

روابط عمومی شرکت چشمان بیقرار

می خوام برم بمیرم شاید که باور کنی

شاید با برق چشمات مرگو آسونتر کنی

کاش می شد گریه را تهدید کرد

مدت لبخند را تمدید کرد

کاش می شد در میان لحظه ها

لحظه دیدار را نزدیک کرد

بیهوده مکن عمر گران صرف رفیقان

عمر صرف کسی کن که دلش جان تو باشد

امروز کسی محرم اسرار کسی نیست

ما تجربه کردیم کسی یار کسی نیست

زیبا زندگی کن، سخت عاشق شو، جوان بمیر

تو را به جرم نگاه زیبایت در زندان قلبم به حبس ابد محکوم می کنم

ای کاش به دنیا نمی اومدم

تا اینهمه دور از عزیزانم نباشم

تا کی غم جدایی

می نویسم یادگاری تا بماند روزگاری

گر نبودم روزگاری این بماند یادگاری

توی بهار زندگی موندم عقب

این روزا زندگیم مثل دوزنقه ست

از عذاب با تو بودن

در سکوت خود خرابم

نه صبورم و نه عاشق

من تجسم عذابم

هر چه کشیدم از اعتماد بود

صد جام اگر آرند یک بار کند مستم

یک بار نگاه تو صد بار کند مستم

روزگاریست که من عاشق رخسار توام

با خبر باش در این کوچه گرفتار توام

گفته بودی طبیب دل بیمارانی

پس طبیب دل من باش که بیمار توام

با خیال تو به سر کردن اگر هست گناه

پس بدان که من بی گناه غرق گناهم

از نخل برهنه سایه داری مطلب

از مردم این زمانه یاری مطلب

لذت به قناعت است و خواری به طمع

پس با لذت خویش بساز و خواری مطلب

گر تبر بران داد دستت زمانه

هر چه خواهی ببر، اما نبر نان کسی

اگر کسی رو دوست داری به او بگو، زیرا قلبها با همین کلمات ناگفته می شکنند

توی تئاتر زندگی نقش یه بازیگر شدم

نقش نبودن واسه تو

نقش شکستن واسه من

حاصل عمر من سه چیز بود: خام بودم، پخته شدم، سوختم

دیدم دلم گرفته هوای گریه دارد

تو این دیار غربت دور از رفیق و یارم

دلم تنهاترین دلهاست اینجا

که از دست رفاقت تیر خورده

دلم با پای خسته لنگ لنگون

تن زخمیشو از کوی تو برده

قدیما مونس و یارش تو بودی

ولی حالا دلم تنهاترینه

چه خوش بودم به حرفای دروغت

که عشق من پناه آخرینه

پی نوشت: عبارتها همونطور که روی دیوارها نوشته شده بودن اینجا نوشته شدن. فقط برای  خوانایی بهتر بعضی قسمتها رو از لحاظ املاء اصلاح کردم.