یادداشتهای یک مسعود

روز آخر ترم اول دانشگاه همه بیرون دانشکده جمع شده بودیم. اون زمان رشته ما ورودی بهمن بود و آخر ترم اول به تعطیلات تابستون می خورد. بچه ها از هم خداحافظی می کردن و آرزوی تعطیلات خوش برای هم داشتن. این وسط مسلم و هادی موضوعی رو با من مطرح کردن. اینکه خیلی از بچه ها غیربومی هستن و نمی تونن برای دیدن نتیجه امتحانات به دانشگاه سر بزنن. ایده اونها استفاده از یه وبلاگ ساده بود. به این ترتیب هر بار که نمره ای اعلام می شد، من باید وبلاگ رو با لیست نمرات بروز می کردم. من قبول کردم و این وبلاگ اولین تجربه وبلاگ نویسی من شد. من از تبریز با نمرات جدید وبلاگ رو بروز می کردم و مسلم از تهران پشتیبانی فنی اون رو انجام می داد.

بعد از تموم شدن تابستون و شروع ترم جدید، وبلاگ دیگه هیچ وقت بروز نشد.

بعد از اون وبلاگ اشتیاق من برای نوشتن خیلی بیشتر شد. بزرگترین تجربه من در این حوزه، وبلاگ برنامه نویسی و طراحی الگوریتم بود که طی سه مرحله به وب سایت برنامه نویسی و طراحی الگوریتم با نویسنده های متعدد و گستره مخاطب بیشتر تبدیل شد. محبوبیت و جذب مخاطب به حدی بالا رفت که یکی از همین روزها ضمیمه کلیک روزنامه جام جم از اون به عنوان یه سایت قدرتمند برای برنامه نویسی و طراحی الگوریتم یاد کرد. سال قبل وقتی خودم از نویسندگی وب سایت کنار رفتم، امیدوار بودم بچه ها با قدرت تمام به مدیریت و پیشرفت ادامه بدن. اما اونطور که من می خواستم نشد. و در پایان اونجا هم بسته شد.

یادداشتهای یک دیوانه، و یادداشتهای فعلی من پر هستن از خاطره. نوشتن اولی رو تابستون سال قبل تموم کردم. بعد از مدتها دوباره تصمیم به نوشتن کردم. اون موقع هدفی از این نوشتن داشتم. اما الان . . . دیگه نمی خوام بنویسم.

یه زمانی همیشه برام سوال بود که چرا بعضی ها یهویی دست از نوشتن می کشن و وبلاگی رو که شاید سالهاست می نویسن کنار می ذارن؟

روزگار می گذره، آرزوها عوض می شن، هدفها عوض می شن، دیدگاهها عوض می شن، و همه اینها با یه جمله نمود پیدا می کنه: فلانی عوض شده.

آره، منم عوض شدم. دیگه اون مسعود روزهای اول دانشگاه نیستم. مسعود روزهای نوشتن یادداشتهای یک دیوانه نیستم. مسعود روزهای اول نوشتن یادداشتهای یک مسعود نیستم. مسعود روزهای اول خدمت سربازی نیستم. مسعود روزی که وارد لشگر شدم نیستم.

این مسعود دیگه نمی خواد بنویسه. دیگه حرفی برای گفتن نداره. اینجا هم تموم شد.