وقتی اعلام کردم که دیگه نمی خوام بنویسم، خوشحال نبودم. من با هدفهای بزرگی نوشتن اینجا رو شروع کردم. و وقتی گفتم دیگه نمی خوام بنویسم . . .

یه حلقه گم شده وجود داشت. یه چیزی که نبودش همه افکارم رو پراکنده نگه می داشت. چیزی که باعث می شد همه چیز فقط حرف باشه. چیزی که نبودش پایه افکارم رو سست می کرد.

پیداش کردم.

هضمش برام سنگین بود. حس کردم باید از همه چیز کنار بکشم.

ولی این راهش نیست. اینطوری بدتر ازش دور می شم. درک کامل این راز و اینکه به معنای واقعی بخشی از وجود من بشه چیزی نیست که با کنار کشیدن از همه چیز و همه کس بدست بیاد.

می نویسم.